چه حس عجیبی است وقتی باران می بارد وقتی دلت می گیرد و

برف در تمام زندگیت سایه می اندازد .

شبیه یک بغض کهنه

می خواهی تمام خودت را رصد کنی

سعی می کنی فکر نکنی به . . .

نمی شود

همه چیز شبیه پونه های وحشی

فقط وقت بهار سر از کنار رودخانه ها بیرون می آورد

و فکر می کنی به پونه های خشک شده ای که این همه سال

ریشه در ذهن خاک دارند .

می گردی و می گردی و می گردی

چیزی نیست به جز آنچه فکر می کنی .

پیمانه پیمانه باران بارید

خاک چشم هایم را تکاندم

غروب را خانه تکانی کردم

تا

تو طلوع کنی

.......................................

سال نو مبارک

قدم می زنم در چارچوب غمگنانه ی زخمی که

شبیه دمل مرا می گیرد

هرچه منتظر می شوم شاید

روغن سیاه کارگر شود ؟!

نه !

نیازی نیست  .

اینجا پر از روغن سیاه هایی هست

که منصفانه عمل می کند .

باز هم با صدای آرامی مادرم درب خانه را وا کرد

روی سکوی کوچک خانه نان و خرما دوباره پیدا کرد

مردی آمد غریب و دریایی مردی از جنس روشن خورشید

چهره بر آتش تنور گرفت نان این خانه را مهیا کرد

آمد و خنده را به لب های کودکان یتیم کوفه نشاند

خانه ی غم گرفته ی ما را باز سرشار شور و غوغا کرد

چشم هایش تبلور دریا مهربان بود و ابری و خاموش

سال ها در سکوت نخلستان عقده های نگفته را وا کرد

اخگر سرخ دست های عقیل سند روشن عدالت شد

چه کسی اینچنین صریح و فصیح عدل را شاعرانه معنا کرد

به موازات جاری تقدیر تا ابد راز سرخ محرابی

چه کسی جز تو این چنین گویا عشق را عاشقانه امضا کرد

بوسه زد تیغ بر سرت ناگاه باز شق القمر مکرر شد

این چنین معجزی خداواندا کافری می تواند آیا کرد ؟

کیستی ای نهایت پرواز که به دنبال بال سیمرغت

عقل در وادی طلب وا ماند عشق حیران شد و تماشا کرد

زمستان چشم هایت که در بهار نگاهم

                        یخ زد

         فواره زد

               دسته دسته پرنده

                     در

          زلال گریه هایی که

             دیده نمی شد

در پشت متروک توده های باد

ابرهای عقیمی 

در حسرت گریه اند  

باد می وزد

و

شکل هندسی تو

دوباره زاده می شود

من می گریم

تو می خندی

زمین می خندد

سترون و متروک

در رقص سیاره ها

عشق زمرمه می شود

سلام

در چهار چوب قهوه ای سقف

چشم های تو آویزان است

در اریب نگاهت

مخمل سپیدی

    باریک و باریک

             رنگ لب های تو را

                                     گریه می کند

با چنگ و دندان هم نشد

          دندان های تو را نگه داشت

وقتی

ترک های سپیدش

                     اشک ها ی مرا گریه می کرد .

با سلام خدمت همه ي عزيزان اگر چه کم کارم ،فقط تنوعي،  بعد از حدود يک

 سال خواستم دوباره گام به اين عالم بگزارم .و دوباره يک شعر قديمي ، خيلي قديمي که سال

۷۸ گفتم را در اين پست بگزارم  شايد براي نقد واقعي ، نه خوب بود و . . .   .

هميشه سبز پوش

بمان کنار خاطرم ، هميشه سبز پوش من

شکسته پر کبوترم، هميشه سبز پوش من

پس از تو بيت بيت من، مرور دردواره هاست

سري بزن به دفترم ،هميشه سبز پوش من

چه غربتي نشسته روي پلک هاي پنچره

نگاه کن برادرم ، هميشه سبز پوش من

تو رفته اي و بي کسي ، مرا مچاله مي کند

چه آمده است بر سرم ، هميشه سبز پوش من

شبيه آهوان خسته در هجوم زخم ها

شکسته بال و بي حرم ، هميشه سبز پوش من

نمي رسد نمي رسد نمي رسد به آسمان

نواي ناله ي ترم ، هميشه سبز پوش من

نماز عشق اين غرور سرخ را اقامه کن

بخوان عزيز بي سرم هميشه سبز پوش من

و باز هم غزلی نه چندان جدید

تنها میان چشم های تو یک اتصال آسمانی بود

می آمدی آرام و ترد و ترش٬ چشمت زلال مهربانی بود

من بودم و یک عالمه احساس ،در لابه لای دفتر شعرم

اما زبانم قاصر و قلبم ،دنیایی از حرف جوانی بود

بی معرفت هرگز نفهمیدی ،این سربه زیر محو احساسات

در لابه لای اشک های خود، محتاج یک پادرمیانی بود

هر روز با بیت غزل هایت تا هفته ی دیگر رقم می خورد

با بیت بیت چشم هایی که آتش بیاری ناگهانی بود

پیوند بین بال و خاکستر پرواز را هرگز نمی فهمد

سهم من از این نابسامانی فریادی از نامهربانی بود

با سلام و خسته نباشید خدمت دوستان عزیز

سال نو را خدمت همه ی دوستان عزیز تبریک عرض می کنم و امیدوارم  که

سال خوب و خوشی را همراه با خاطرات خوب آغاز کرده و به پایان برسانید

و همیشه موفق و سربلند و سرافراز باشید .

با عرض شرمندگی خدمت دوستان عزیز من خیلی دلم می خواهد از وبلاگ

دوستان استفاده کنم و حداقل سری به دوستانی بزنم که همیشه از نظرات

زیبایشان بهره مند می شوم ولی متاسفانه در کراچی به دلیل استقبال کم

از سایت بلاگفا ، این سایت باز نمی شود و من فقط می توانم به مدیریت

وبلاگ سر بزنم ولی نمی توانم به وبلاگ دوستانی که وبلاگ بلاگفا دارند

سر بزنم چون در این جا اغلب اوقات این سایت باز نمی شود ولی با سایت

های دیگر مشکل ندارند اما انگار بلوگفا در ایران مشکلی ندارد به هرحال

و انشاالله تا چند ماه دیگر می توانم از شرمندگی دوستان در آیم .

و برای حسن ختام

آواز خوش هزار تقدیم تو باد

سرسبزترین بهار تقدیم تو باد

گویند که لحظه ای  است روییدن عشق

آن لحظه هزار بار تقدیم تو باد

سلامی به تمامی دوستان عزیزم

نمی دانم چرا بلاگفا یاری نمی کرد که نه پاسخگوی دوستان عزیز باشم و نه پستم را جدید کنم . اگر چه شعر و شاعری در من کمرنگ شده و بیشتر خواننده ی شعر دوستان عزیز هستم و از شعرهای زیبایشان لذت می برم .

و

با کاری دیگر اگر چه می خواهم شعر نو بگویم ولی نمی توانم چون کمتر کار می کنم و می شود گفت به ندرت و کاش دوستان به جای خوب بود و سر بزن و ... نظر بدهند تا شاید بتوانم کمی خودم را در این زمینه پیدا کنم .

سیراب نمی شود چشمه ای که

     مشک را سیراب نکرد .

هنوز هم صدای گام های خسته ی اسبی می آِید

                                که

          از قطره چکان مشک سوراخ شده ،

پشتش می لرزد

و

دهان خشکیده اش

نه سوار را می بیند و نه

                               رود خیس پشتش را  .

می سوزد آن اسبی

که

همانندانش

بر روی صاحبش

میدان مسابقه را

مسابقه می گذارند

و او می بیند

لگام خسته ای  را که

نمی خواهد ببیند .

با سپاس

با سلام به دوستان عزیزی که همیشه شرمنده شان می شوم .

این بار هم با پستی دیگر تکرار می شوم و شاید تا حدود سه ماه نتوانم به دوستان گرامیم سری بزنم .    

 " برای اویی که خواهد آمد "          

مانند شب آرامی و از دور ناپیدا

می آیی از سمت غروب آبی دریا

در سردی این فصل بهت آلود می گیرد

دستان گرمت شانه های خسته ی ما را

می آیی و بوی غزل در کوچه می پیچد

بوی بهار و نسترن بوی اقاقی ها

در هر طرف دستان باران می نشیند تا

گل چین کند گل های سرخ و ارغوانی را

فانوس چشمانت به رنگ ماه می تابد

شب با سکوتی سبز شاعر می شود اما

در پیچ و تاب شاخه ها یک ریز می رقصد

تا بشکند بال کلاغ و گل کند فردا

بوی کسی در باد های دور پیچیده است  

این زخم ها آیا اجابت می شود ؟ ... آیا ؟

 " برای اویی که هرگز نخواهد آمد  "

یک تشت ٬ یک ماله ٬ هرای تلخ بنایی

شهر و بیابان ٬ لقمه نانی ٬ چای سرپایی

یک مرد ٬ دستان ترک خورده ٬ پر از آتش

بن بست بیماری ٬ مرارت ها - چه دنیایی- ؟!

دنیای تاریک و نفس های پر از تردید

دستان گچ بسته ٬ غروب تلخ تنهایی

صبحی ملال انگیز و چشمانی خیال آلود

اشکی پریشان ٬ ماله و لبخند رویایی

هی رفتن و برگشتن و چیزی که جا مانده

آغوش سرد و حالت آخر و ... امایی ؟!

برف و زمستان ٬ انتظاری یخ زده در مه

یک رد پای رفته و دیگر ... نمی آیی ؟!

زنگ و صدای شش که در ساعت ورق می خورد

درد و تحمل ٬ عاشقی یا ناشکیبایی

حالا سکوت داربست و هق هقی خالی

چشمان پر تردید - شاید باز می آیی - ؟!

سلامی پس از چندی

تازه که وبلاگ درست کرده بودم شعرهای اولم کمتر مورد توجه دوستان قرار گرفت و از نقد این دوستان گرامی بی بهره ماندم برای همین اولین شعر وبلاگ را دوباره در این پست جدید می زنم  تا از نقد" البته اگر برای نقد بیایند نه برای نظر" استفاده کنم .

چمدان را نبسته خواهم رفت، ابری و غم گرفته گریانم

جاده ای مه گرفته در پیش است ، روی این جاده ها غزل خوانم

نفس جاده گاه می گیرد ، قدمی خسته روی سر دارد

پرو بالم شکسته و تنها ، نگران رو به خط پایانم

می رسد شانه های خیسم را ، دستی از التماس می گیرد

مثل آغوش باز دریایی ،که مرا می برد پریشانم

و صدا می زند که برگردم ، دو دلم من نمی شود اما

می روم، گفتنش کمی سخت است ، می روم!می روم! نمی مانم؟!

کاش می شد دوباره برگردم ، سمت رویای کودکی هایم

سبد قصه ، مادر و بابا ، من و هم بازی دبستانم

با الفبای کودکی مادر ، با تو هرشب چه عالمی دارم

غربت و ناله های دلتنگی ، من و چشم ستاره بارانم            

"هنوز هم ثانیه ها تو را بر زبان جاری می کنند و فرات از گریه ات

خشک نخواهد شد ."

غزل اول

خواب دیدم سرت را شکستند

دست و بال و پرت را شکستند

در تب دشنه و تیغ و شمشیر

نازنین خاطرت را شکستند

نعش خورشید بود و تب دشت

پلک ها ی ترت را شکستند

باد در خیمه ها شعله می ریخت

شعله ها خواهرت را شکستند

بغض ها در گلوی تو تا خورد

ناله آخرت را شکستند

آب مهریه مادرت بود

حرمت مادرت را شکستند

کودک تشنه ات تیر نوشید

آخرین یاورت را شکستند

دست تقدیر بود و سیاهی ؟

خواب دیدم پرت را شکستند

غزل دوم

زانو بزن بردار ، خون این جا غنیمت است

مردی نمانده خونشان تنها غنیمت است

این دشت یا سر دارد و یا تن به غیر این

سر نیزه های مانده بر تن ها غنیمت است

بردار این دست جدا از تن برای توست

بردار هر چیزی از این صحرا  غنیمت است

بگذار این تنها نشان را هم برایشان

پیراهن عنابی بابا غنیمت است

           "سلام به تمامی دوستانم "

عذرخواهم از تمامی دوستانی که دیر به ایشان سر زدم .

چند وقتی است که بودن در غربت پاکستان حس و حال شعر را اگر چه

آنقدر هم نداشتم از من ربوده است .در شرجی ممتد و دلگیر این جا

همه چیز می جوشد الا حس شاعری . 

می خواهم چهار پاره ای را تقدیم کنم به روح آسمانی :

                            پدرم

اگر چه غزل ، در حال و هوای آنی پارسال سروده شده است؛

 اما بهتر دیدم حال ، که دارم به اولین سالگرداو که، همیشه دوستش

داشته و دارم نزدیک می شوم این چهار پاره را اگر چه  ضعیف است

تقدیمش نمایم .

{ پدرم  ! هرگز لحظه ای را که در بستر قاب چوبی در اوج سرمای

زمستان در خانه جاری گشتی ، فراموش نخواهم کرد . }

  غروب              

 دارد می آید ساکت و سنگین

مردی که روی تخت خوابیده

 در قاب یک پیراهن برفی

 در رختخوابی گرم پیچیده

 هر روز با پای خودش می رفت

 امروز بر تخت سلیمانی است

 قالیچه و لبریز استقبال

 این خانه آری جای مهمانیست

 آمد به روی دست ها آرام

 بر صحن فرش خانه جاری شد

 یک لحظه هر چه غصه و غم بود

 در سینه ها یک زخم کاری شد

 در ازدحام این همه فریاد

 خوابیده و آرام و خاموش است

 مانند سیر و سرکه می جوشد

 دل پرسه هایی که سیه پوش است  

 حالا تمام ابرها نا گاه

 از قاب پیراهن جدا گشتند

 بارانی از تردید و خون جاریست

 اینها همه در آن رها گشتند

 آن صورت زیبا و شفافش

 یخ کرده شاید چون زمستان است

 اما، چرا چشمان او بسته است

 زیرا هوا لبریز باران است!؟

 می بوسمت این آخرین بار است

 لبخند گرمت را نثارم کن

 دستی بکش بر روی موهایم

 یک بار دیگر شرمسارم کن

سلام

امشب به یادت باز افتادم غریبه

گل کرده یادت باز در یادم غریبه

می گریمت در پشت این دیوار مسدود

کی می رسد پیش تو فریادم غریبه

ویران شدم سهم من از بودن همین است

ویرانه ام، ویرانه بنیادم غریبه

ای کاش هرگز عشق در من گل نمی کرد

ای کاش هرگزدل نمی دادم غریبه

برگرد پیش خاطرات خسته من

من مال تو با هر چه ابعادم غریبه

از شوق می مردم اگر حتی خداوند

تنها ترا یک لحظه می دادم غریبه

   و

برای تولد هفت سالگی غزلم

        امروز

    چشم های من

      گریه آبستن بهاری می شود

                             که

             در بیست و یکم شهریور

                 شکوفه داد

                 هفت شمع زیبا

                     تابستان تو را

                        فو....... ت

                            خواهد کرد

                                  تا

                     اولین پاییز دبستانت را

                             جشن بگیریم .

همیشه سبز باشی  *

سلامی به وسعت گرمای غزل

  غزلی دیگر

اما زمان سرد بی مرگیست ، طوفانی آتش پیشه در راه است

یا سیب از دست تو می افتد یا شاخه های عشق کوتاه است

ما را دخیل مرگ می گیرند از آسمان آبی وارون

بر روی این نا ممتد  خسته دستاسی از خلخال اشباح است

شاید که در دستان ما چیزی با نام یک تقدیر می چرخد

وقتی خروسان خسته می خوانند وقتی که شب لبریز روباه است

آهسته با ما می چکد چشمی تا نبض دستت را بگیرد باز

این چشم مشکی سخت بارانی است این چشم با هر لحظه همراه است

وقتی بخواهد دست پاییزی این زرد برگ چشم هایت را

خواهی نخواهی می روی شاعر اینجا هزاران دست کوتاه است

منتظر نظرات ارزنده دوستان هستم .

 و اما یک خبر ادبی 

پس از چندین فراموشی و خاموشی بالاخره دوست شاعربجنوردی

آقای اباصلت رضوانی مجموعه اشعارشان را تحت عنوان

« پرنده لای کاغذ زیتون  »  به چاپ رساندند .

این مجموعه توسط انتشارات سخن گستر در 96 صفحه با قیمت

هزار تومان به چاپ رسیده است .

طرح جلد این کتاب توسط جناب آقای عادل قزوینی هنرمند

خوش ذوق بجنوردی طراحی گردیده است .

این مجموعه شامل چهل غزل ، یک مثنوی و یک کار آزاد

است که شامل گزیده اشعار شاعر از سال 1371 تا 1385

می باشد .

 واما آدرس این دوست عزیز:

 http://abasaltrezvani.blogfa.com/

غزلی از این مجموعه را با هم می خوانیم  :

مسیرهای موازی ،  مرور میدان ها

مرور دم به دم کوچه ها ، خیابان ها

دوباره شوق همان جستجوی بی مقصد

دوباره تجربه ممتد اتوبان ها

دوباره ریختن رودخانه های جنون

در آبی رگهایم ، دوباره عصیان ها

درخت ها – وزش گام های ناممکن

پرنده تر شدن رد پای انسان ها

چه قدر بال زدم ، لا به لای این دفتر

میان قافیه ی قـفـل ها و زندان ها؟!

چه قدر اوج گرفتم ، پریدم از پاییز

در آسمان حقیر حیاط و ایوان ها ؟!

چه قدرمنتظرم ، تا بریزدم در خویش

به هم رسیدن دیوانه وار باران ها

کجای این شب تاریک رفته چشمانت

به خواب روشن انگورها و مرجان ها؟!

که عاشقانه ترا خوانده اند ، انسان ها

که جاودانه ترا مانده اند ، ایمان ها

سلام و سلام و سلام

« تمامی الفاظ جهان را در اختیار داشتیم

اما آن نگفتیم که به کار آید . »

قرار است از این به بعد ما هم لحظاتی با شما باشیم لحظاتی از بودن و سرودن .

این سلام و این غزل را داشته باشید تا بعد .

آمد تمام دارو ندار مرا ربود

از من گرفت آنچه برایم قشنگ بود

آغاز انتشار غزل بود در تنم

اما تمام آنچه که می خواستم نبود

پلکی شکست در گذر شعر خسته ام

در ازدحام اشک و شک این هاله کبود

مثل درخت در گذر گله های با د

مثل بهار در نفس بی قرار رود

تقدیر بودو وسوسه باد و جبرئیل

لختی درنگ کردو منم را زمن ربود

مثل غروب خنده زدو عاشقانه ریخت

حسی که با تمام خودش شعر می سرود

این حرف ها توهم یک روح خسته است

از شاعری که گم شده در هاله های دود